نگارِ گِهِشتي
تو پادشاه خُبوُني مو بي چُگوُم گدايت
اََ اين گَدا نظري كُر عوض هِگي زِخدايت
اگر به عقل دِنازند عاقِلونِ دو عالُم
مو بر خلاف دِنازم به عشقِ عقل رِبايت
دِريغْ بي تو بِشي عُمرُ وبي تو فين جگرُم بيْ
چو كُفتري دِكُتي پَرْ دِلُم هَيين به هَوايت
چطوراَرگري از دوُمنِ تو دست دلِِ مو؟
كه پَرُّپَرُ بريْدم گُلِ جَوونَه به پايت
به كان ديار بِكافتي تو اي نگارِ گِهِشتي؟
گُنُم هِكَردهُ دريغا رَهِ گِهِشتِ سَرايَت
كنار جويِ بُنِ پيُّه از كِشونِ كَلاگوُ
پَسينِ دوُژْ هِنِشتام به خيرْ كردُم اَيايت
چِروْ وِ گويشِ ده خور شایگان زِ تو روُشِن
عَتيقگي كه به ميراث ماندُه از پي و مايت
نگار بهشتي
تو پادشاه خوباني،من بي چيز گدايت
به اين گدا نظري كن،عوض بگير زِخدايت
اگر به عقل مینازند عاقلان دو عالم
من بر خلاف مینازم به عشق عقل ربايت
دريغ بي تو رفت عمر و بي تو خون جگرم شد
چو كفتري میزند پر،دلم هنوز به هوايت
چطور بردارد از دامن تو دست دل من
كه پر پر ريخت گل جواني به پايت
به كدام ديار افتادي تو اي نگار بهشتي
گم کردهام، دريغا راه بهشت سرايت
كنار جوي بن پده از كشتخوان كلاغو
عصر ديروز نشستم به خير كردم به يادت
چراغ گويش ده خور شایگان از تو روشن است
بضاعتي كه به ميراث مانده از پدر و مادرت
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر